Erkekleri hep ağlamayan, duygusuz, umursamaz, sert olarak tanıdık ya da öyle tanıttılar. Meğer onlar duygusal, ince ruhlu varlıklarmış. Fakat nedense duygularını göstermekten ya da sertliklerinden taviz vermekten kaçınıyorlar. Neden mi?

Sanılanın aksine erkekler de kadınlar kadar duygusal ancak erkekler için duygusal olmak, bir tür zayıflık. Egolarını zedeleyen bu durum, kendi üzerlerinde hâkimiyeti kaybettikleri hissini verir ve paniklemelerine yol açar.

Erkekler bir kadına çok âşık bile olsa, sevgisini gizlemeyi tercih eder çünkü kadının eline koz vereceğini düşünür, bunun kendine karşı kullanılmasından çekinir. Reddedilmekten korktukları için konuşmayı geciktirirler, hiçbir şey umurlarında değilmiş gibi davranıyor olmalarının sebebi incinmekten korkmalarıdır.

Çok hevesli görünmek, çaresiz oldukları izlenimini vermek istemezler. Özellikle bizim toplumumuzda erkeğe biçilen rol bellidir ve her zaman sağlam, sert ve dik durmak zorunda gibi hissederler kendilerini. Oysa erkekler de ağlar.

Bir kadın terk edip giderek erkeği rahatça ezebilir, onu alt üst edebilir. Bunun yaşatacağı yıkımı kadınların bilmesini istemeyen erkekler, hayat devam ediyor biten bitti rolünü üstlenirler ama içlerinde fırtınalar kopar.