Aşk konusunda bilinen tek şey şu aslında: Karşı tarafı var eden biziz. Her şeyin kaynağı biz, kendimiz. Tavsiyeyle değil farkındalıkla yaşamlarımızı değiştirebiliyoruz. Bu tür bir şey başımıza geldiğinde, acıdan kafamızı duvarlara vururken çıkışı nasıl bulduğumuzu hatırlayıp üzülmüyor muyuz? Evet. Mesela bizi sevmeyen birine aşık olunca… Pasiften aktife geçerken, o insanları bizim gerçekliğimize uydukları için 'bizim' seçtiğimizi görüveriyor gözümüz. Beraber olduğumuz kişileri, ne kaza, ne kötü şans eseri seçiyoruz. Bu kişileri seçme sebebimiz "Duygusal programlarımız."

Duygusal programlarımız, basitçe, "büyürken kendimiz hakkında verdiğimiz bir dizi karar ve inandığımız inançlardan" oluşuyor. Bir başka deyişle, yaşam tecrübelerimiz kararlara, kararlar duygusal programlara, duygusal programlarımız da aşk seçimlerimize dönüşüyor.

Yapmamız gereken önce bir bilgisayar kullanım kılavuzunu okur gibi, duygusal programlarımızı anlamak. Anlayabilmek içinse bizi çıkmaza sokan güzel değil, acı anları hatırlayıp, hatta bunları tek tek yazarak işe başlamak gerekiyor.

1.ADIM:

Çocukluğunuzdan evi terk edene kadar hatırlayabildiğiniz en acılı olayları yazın. Halen süregelen durumları eklemeyi unutmayın. Anne-baba boşanması, anne­babanın sürekli kavga etmesi, çocukken hep kilolu ve bu nedenle alay edilen biri olmak gibi...

2.ADIM:

Listenizdeki her madde hakkında iyice düşünüp kendinize "Bu olay yüzünden kendim ve başkaları hakkında ne karara vardım?" sorusunu sorun.

Bunu yapmak için kendinize zaman ayırın ve bu cevapları durum ve karar olarak iki hane halinde, karşılıklı yazın. Sonucun sizi mutlu ettiğini ve doğru kararların neler olduğunu göreceksiniz.