Zamanın ise en büyük tutkusudur akıp gitmek; Akıp giderken,bizi de sürüklemek…Öyle ki hayatımızdaki en büyük zamansızlıkların içinde bile zaman vardır. Bizler isyan edip saatleri atsak, takvimleri yırtsak da saçlarımız, yüzümüz, çocuklarımız bize onu hatırlatır gün be gün…

Zaman hayatımızdaki kimi yüzleri götürür…Hatıralardır bize kalan ama bazen yetmez…Beyin sinsice unutturur yüz hatlarını, bakışları,gülüşleri…

Zaman söz dinlemez, hiç bitmesin isteyeceğimiz güzel bir gece için onunla anlaşma yapamayız. O inadına daha hızlı geçer ve bir bakarız ki gün doğmuş.

Fotoğraf ise küçük bir zaman hapishanesi gibidir; İçinde sıkışıp kalmış "bir an" lık zaman, çerçevenin bir o köşesine, bir bu duvarına çarpar durur, dışarı çıkmak için çırpınır ama asla çıkamaz. Ve fotoğraflardaki "ben"ler, "sen"ler hiç yaşlanmaz, güzel bir gün batımından , masmavi bir deniz kenarından, neşeli bir aile yemeğinden bakarlar bize…

Evlerimizde albümler, torbalar dolusu anlık zaman biriktiririz, geçip giden zamanın içinde bazen çıkarır bakarız; gülen çocuklar, güzel manzaralar,kaybedilmiş dostlar gözümüze takılır ama içerde sıkışıp kalmış zamanı farkedemeyiz…

Özlenen bir"an" ı, unutulan bir yüzü bizlere taşıyandır fotoğraf, zamana hapsolmaz -bizler gibi-, zamanı hapseder ve esir ettiği o güzel "an"ı hatırlayıp bakacağımız günü bekler…

Gamze Mengi