Henüz keşfetmediğim bir ben var içimde biliyorum. Dokunmaya korktuğum her seferinde. Hep bir sonraki yazıya ertelediğim. Dokunursam bir kere, kırılıp dökülecekmişim gibi geliyor. Güçlü olduğum sanrısıyla yaşayıp bir ömürboyu hem kendimi hem de çevremi kandırabilirim kolaylıkla. Bunun beni zayıflattığını bilsem de içten içe kolay yolu bulmuşum, yaşayıp gidiyorum bu kandırmacada.

Yazdığım her kelimeyi dikkatle takip eden bir arkadaşım uyandırdı beni bu rüyadan bir ay önce. “Ben, senin bile henüz keşfetmediğin yanlarını okumak istiyorum” dedi bir gün. “Yazsam kitap olur, boşver” deyivermişim. “Kitaplar da ilk sayfayı yazarak başlamıyor mu zaten?”. Ne kadar da haklıydı, her zaman olduğu gibi.

İlk sayfayla açalım o zaman bu kitabı. Belki roman olacak sonunda elden düşmeyen ya da yüzeysel bir araştırma. Henüz bilemiyorum ama dilime, kalemime geleceklerden korkuyorum.

Korkuyorum!!!

Korkağım. İçime döndürdüğümde aynayı ilk karşıma çıkan bu oldu. Yüksek bir kayadan hiç düşünmeden suya atabiliyorken kendimi, hayatımın akışını değiştirmekten hep korktum. Başkalarının düşündüklerinden, geçtiğim yolların inceliğinden, yalnızlığımdan, başaramamaktan korktum, frenledim kendimi çoğu zaman.

“Keşkelerim” oldu hayatta pek çok. Her gelen günle bir yenisini eklemeye çekinmiyorum listeye. Keşke gitseydim, keşke söyleseydim, keşke aldırmasaydım söylenenlere... Kendine bu kadar güvenen, bu kadar güçlü bir insanın en büyük engeli korkuları olabilir mi? Kaybedecek pek birşey yokken kendimi sırça sarayda sanarak yaşamak. Hayatı bazen ıskalamak. Iskalamaktan ölesiye korkmak.

Kısır bir döngü içindeyim...

Pelin Bingöl
pelinbingol@hotmail.com