>

KÖŞE YAZILARI | ZEYNEP SELİN KARATAŞ

Gidemediğin

"Ebedi sandığım kimsesizliğime..." (Zeynep Selin Karataş)
 
   
 
 
     

Ebedi sandığım kimsesizliğime,
Dost diye seçtiğimdin belki de…
Sımsıcak kaynatandı içimi bir çift göz, bakır cezvemde…
Tek kişilik kurduğum sofralarımın misafiriydin aslında
Çoğu zaman başka masalarda meze olsan da…
İçemediğin o kadeh bendim…

Senin ihtişam sandığın o kolye, boynuma geçirilen urgandı
Yıllarca ışık saçan aslında benim yalnızlığımdı…
Sen beni Goncagül sanmıştın, öyle çok oldu ki ben toprağa karışalı…
Düşler kurup aldandığın, gidemediğin uzak şehir, saçlarını öremediğin o kız çocuğu,
yazın ortasında üşüten ayaz da;
Hayal kırıklığında bendim…


Sen uyurken; hiç bilmediğin yönlere gitti bu beden,
Nelerden vazgeçti,
Bile bile yandı, kelebeği bir güne rağmen sevdi.
Bir kara kuyuydu saklandığım, göz gözü görmezdi…

İşte ben aklımı o deliler zindanında bıraktım.
O duvarlarda kaldı en güzel resimlerim
Rüzgara fırtına oldum, yağmura sel
Ateşe yangın oldum, Attila İlhan’a Aysel
Kalmadı hoyratlık etmediğim tek bir yer…
Güçlü olmayı böyle öğrendim ben,
Belki kırmaktır sana göre böyle sevgiler,
Oysa acı çekmeden kul olamazsın
Sınanmadan sevgini ıspatlayamazsın

Kim bilir belki de senin sınavın benimdir…
Ve gönülden sevdiğin, özünü bildiğin halde; kime kırılıyorsan, belki de ‘O’ Rabbinin emanetidir.
Yine bulamazsan emanetim kim diye; ‘O’
En çok gücendiğin, ama hiç küsemediğindir.


ZEYNEP SELİN KARATAŞ
YAZARA E-POSTA GÖNDER

 

Diğer yazıları liste halinde görmek için tıklayın >

Favorilerinize ekleyinAnasayfaya dönPaylaşın
cosmoturk önerisi
GÜNLÜK FALINIZ
HAVA DURUMU
Anket
Aşk mı, Para mı?
Aşk
Para
>