Bu kıskançlık, kardeşler büyüse bile farklı şekillerde devam edebilir. İşte detaylı bir açıklama:

Nedenleri:

1. Çocuklukta ilgi farkı:
Ailede bir kardeşe daha fazla ilgi, övgü ya da destek gösterilmesi, diğer kardeşte yetersizlik ve değersizlik hissi yaratabilir.

2. Karşılaştırmalar:
“Ablan senden daha başarılı.”, “Kardeşin senden daha anlayışlı.” gibi ifadeler, kardeşler arasında gizli rekabet doğurabilir.

3. Rollerin farklılığı:
Büyük kardeş genellikle “sorumluluk sahibi” rolünü üstlenirken, küçük kardeş “korunan ve sevilen” olur. Bu rol dağılımı zamanla büyük kardeşte kırgınlık ve kıskançlık yaratabilir.

4. Ebeveyn beklentileri:
Büyük kardeşten her zaman daha olgun davranması beklenir. Bu durum, “hep ben fedakârlık yapıyorum” hissine neden olabilir.

5. Yaşam başarısı farkı:
Biri evlenip çocuk sahibi olurken diğeri olamazsa veya biri kariyer olarak daha ilerideyse, yetişkinlikte bile kıskançlık yeniden ortaya çıkabilir.

Yetişkinlikte Nasıl Görülür:

• Kardeşin başarısını küçümseme veya eleştirme
• Aile içinde rekabet (örneğin anne-baba ilgisi için)
• Dargınlık, konuşmama ya da pasif agresif davranışlar
• Kardeşin hayatını kıyaslama veya gizli öfke

Başa Çıkma Yolları:

1. Geçmişi fark etmek:
Kıskançlığın çocukluktan geldiğini anlamak, duyguyu kabullenmek için ilk adımdır.

2. Kıyaslamayı bırakmak:
Her kardeşin hayat yolu farklıdır. Başarı ve mutluluk, herkes için başka anlamlar taşır.

3. İletişimi güçlendirmek:
Kardeşle açıkça konuşmak (suçlamadan, “ben böyle hissediyorum” şeklinde) duvarları yıkabilir.

4. Aile etkisini azaltmak:
Anne-baba hâlâ kıyaslama yapıyorsa, sınır koymak veya bu konuda konuşmak gerekebilir.

5. Kendi değerini fark etmek:
Kıskançlığın altında genellikle özdeğer eksikliği vardır. Kendi başarılarını ve güçlü yanlarını görmek önemlidir.