İki cinsiyet arasındaki anatothik farklılık dolayısıyla birleşmenin bir penetrasyonu gerektirmesi, erkeklik ile sadizm, kadınlık ile de mazohizm arasında bir bağlantı kurulmasına yol açmış, birçok sapma olgusunda olduğu gibi bunda da Freud’un psikoanalitik yorumları uzun bir süre etkili olmuştur.

Kadınların doğuştan ya da yapıları itibariyle mazohist oldukları savına karşı;

Kadınların cinsel ve üretimsel süreçlerinin acıya erkeklerden daha fazla aşina olmalarına yol açtığı ileri sürülmüştür.

Fiziksel gerçekliklere ek olarak, kadının yazgısının acı çekmek olduğunu ima eden sayısız masal, kuşaktan kuşağa aktarılmakta, kocalarının kabalığından, duyarsızlığından yakınan annelerin kız çocukları üzerinde bıraktığı izlenimler de zaten yaygın olan bu inanışın daha da güçlenmesine yol açmaktadır.

Bu durumda birçok kadının acı çekmeyi bir erdem haline getirmesine ve bunu erkeklerine ve hatta çocuklarına karşı manevi bir baskı aracı olarak kullanmasına şaşmamak gerekir. Bu durumun, kadınların acı çekmekten zevk aldıkları şeklinde yanlış yorumlanması da kuşkusuz kadın erkek rollerinin değişmesine bilinçsizce karşı koyan tutucuların işine geliyor olsa gerektir.

Doğrusu istenirse, bir erkekle kadının sevişmeleri sırasında uygar yaşantılarında bastırmak zorunda kaldıkları saldırganlık dürtülerini özgürce dile getirmeleri son derece doğal ve olağandır. İçlerindeki bu tür dürtülere bir ifade yolu bulamayanlar yapay koşullar arasında bu duyumsuzluklarını gidermeye çalışırlar.